Welcome to the Thai People’s Network for Mekong website! ขอต้อนรับสู่เว็บไซด์เครือข่ายประชาชนไทยเพื่อแม่น้ำโขง เครือข่ายประชาสังคมไทยไทยเพื่อแม่น้ำโขง (Thai People's Network for Mekong หรือ TPNM) ก่อตั้งมาตั้งแต่ช่วงปี 2550 โดยเครือข่ายองค์กรภาคประชาสังคมไทย ซึ่งปฎิบัติงานทั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือและส่วนกลาง ประกอบด้วยเครือข่ายองค์กรชุมชนลุ่มน้ำมูล อุบลราชธานี กลุ่มรักเชียงของ โครงการทามมูล สุรินทร์ มูลนิธิเลยเพื่อการพัฒนา จังหวัดเลย กลุ่มนิเวศวัฒนธรรมศึกษา อุดรธานี โครงการแม่น้ำเพื่อชีวิต (SEARIN) เชียงใหม่ และโครงการฟื้นฟูนิเวศในภูมิภาคอินโดจีนและพม่า (TERRA) กรุงเทพฯ ซึ่งติดตามสถานการณ์ และมีความห่วงใยต่อสถานการณ์การสร้างเขื่อนในแม่น้ำโขง โดยเครือข่ายเชื่อว่า การสร้างเขื่อนขนาดใหญ่ จะเป็นภัยคุกคามต่อแม่น้ำโขง และวิถีชีวิตที่ต้องพึ่งพาแม่น้ำสายนี้ ในฐานะ 1 ใน 6 ประเทศแม่น้ำโขง ซึ่งมีภาคเหนือ และตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ในลุ่มแม่น้ำโขง เครือข่ายประชาสังคมไทยเพื่อแม่น้ำโขง มีปณิธานในการทำงานร่วมกัน ในการติดตามสถานการณ์ ศึกษาและเผยแพร่ข้อมูล และทำการรณรงค์ในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อช่วยกันปกป้องแม่น้ำโขง ให้คงไหลอย่างอิสระ ได้เป็นที่พึ่งพาของประชาชนไทยและภูมิภาคแม่น้ำโขง แม่น้ำโขงกำลังถูกคุกคาม รัฐบาลของกัมพูชา ลาว และไทย กำลังวางแผนการสร้างเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำ 11 เขื่อน บนแม่น้ำโขงสายหลัก และหากสร้างขึ้น เขื่อนเหล่านี้จะปิดกั้นเส้นทางอพยพหลักของปลา และทำลายแม่น้ำโขง แม่น้ำสายสำคัญที่ประชาชนจำนวนหลายล้านคนได้พึ่งพิง ทั้งทางด้านความมั่นคงทางอาหารและรายได้ แม่น้ำโขงเป็นแม่น้ำที่ให้ผลผลิตปลาน้ำจืดสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก จากตัวเลขอย่างเป็นทางการ มีมูลค่ามากกว่า 3 พันล้านเหรียญสหรัฐต่อปี และตัวเลขนี้อาจจะยังเป็นมูลค่าที่น้อยกว่ามูลค่าจริง ผลผลิตจากการประมง หล่อเลี้ยงชีวิตของประชาชนกว่า 6 ล้านคน เป็นแหล่งโปรตีนและความมั่นคงทางอาหารที่สำคัญของประชาชนในภูมิภาคนี้ ประสบการณ์จากทั่วโลกชี้ให้เห็นข้อเท็จจริงที่ว่า ไม่มีหนทางใด ๆ ที่จะบรรเทาผลกระทบของเขื่อนขนาดใหญ่ต่อการประมงได้ สายน้ำโขงเมื่อยังไม่มีเขื่อนกั้น อุดมไปด้วยความหลากหลายทางชีวภาพของสัตว์น้ำ ถือเป็นอันดับสองรองจากแม่น้ำอเมซอน การสร้างเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลัก จะทำให้ชนิดปลาหายากและใกล้สูญพันธุ์ เช่น โลมาอิรวดี ปลาบึก และพันธุ์ปลาอพยพอื่น ๆ จำนวนนับไม่ถ้วนต้องสูญพันธุ์ไป การสูญเสียระบบนิเวศอันทรงคุณค่านี้ไป ถือเป็นโศกนาฏกรรมของพื้นที่แห่งนี้ของโลก การสร้างเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลักตอนบน (แม่น้ำหลานซาง) ในจีนที่เกิดขึ้นแล้ว ได้ทำให้เกิดปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรงต่อประเทศตอนล่าง ทั้งในเขตประเทศพม่า ภาคเหนือของประเทศไทยและลาว การที่ชนิดและพันธ์ปลาลดลง ระดับน้ำที่แปรปรวน สร้างความยากลำบากต่อการดำรงชีวิตของชุมชนในพื้นที่ตอนล่าง และบ่งชี้ให้เห็นถึงหายนะที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า หากมีการเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลักทางตอนล่างขึ้นอีก ความต้องการผลิตกระแสไฟฟ้าจำนวนมหาศาลจากเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลักนั้น เป็นเหตุผลของประเทศที่หิวกระหายพลังงาน อย่างประเทศไทยและเวียดนาม ในขณะที่การใช้ไฟฟ้าในเมืองต่าง ๆ ของภูมิภาค จำเป็นต้องมีการปรับปรุงด้านประสิทธิภาพพลังงานให้มากขึ้น และขับเคลื่อนไปสู่นวัตกรรมใหม่ ลดการรวมศูนย์เทคโนโลยีด้านพลังงาน รัฐบาลประเทศแม่น้ำโขงจะต้องข้ามไปให้พ้นยุคของเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ ด้วยนโยบายสนับสนุนการลงทุนในเทคโนโลยีใหม่ ๆ และเริ่มสร้างการเติบโตที่ยั่งยืนของเศรษฐกิจสมัยใหม่ และจัดหาไฟฟ้าด้วยแนวทางที่มั่นคง มีสันติภาพ และหลีกเลี่ยงความขัดแย้งข้ามพรมแดนใด ๆ ที่จะเกิดขึ้นจากผลกระทบของการสร้างเขื่อนข้ามพรมแดน ความเสียหายที่มีแนวโน้มจะเกิดขึ้นจากการสร้างเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลัก ได้สร้างความวิตกกังวลต่อชุมชนผู้จะได้รับผลกระทบตลอดริมฝั่งแม่น้ำโขง ทั้งในกลุ่มภาคประชาสังคม นักวิชาการ สื่อมวลชน นักธุรกิจ และสาธารณชนทั่วไป ทั้งที่อยู่ในภูมิภาคแม่น้ำโขงและระหว่างประเทศ ในฐานะที่แม่น้ำโขงเป็นทั้งฐานค้ำจุนทางเศรษฐกิจ และเชื่อมโยงอย่างแนบแน่นกับวัฒนธรรมและจารีตประเพณีของท้องถิ่นทั้งประชาชนในภาคชนบทและภาคเมือง ความเสียหายจากการสร้างเขื่อน จึงจะเป็นสิ่งบ่อนทำลายแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืนของภูมิภาคนี้ คณะกรรมการแม่น้ำโขง (เอ็มอาร์ซี) ซึ่งเป็นหน่วยงานระหว่างประเทศ มีประวัติในฐานะผู้สนับสนุนการพัฒนาพลังน้ำในแม่น้ำโขงสายหลัก ย้อนกลับไปตั้งแต่ในช่วงทศวรรษ 1950 ปัจจุบันหน่วยงานนี้ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลจากประเทศแม่น้ำโขงตอนล่าง และอยู่ได้ด้วยเงินช่วยเหลือจากประเทศผู้ให้ทุนระหว่างประเทศ คือจากธนาคารโลก ออสเตรเลีย เดนมาร์ก ฟินแลนด์ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น สวีเดน และกลุ่มอื่นๆ แม้ว่าสถาบันแห่งนี้จะมีข้อบัญญัติเกี่ยวกับการส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนในแม่น้ำโขงไว้ก็ตาม แต่เอ็มอาร์ซีก็ประสบความล้มเหลว ในการให้คำตอบ หรือแสดงความรับผิดชอบที่เพียงพอ ต่อคำถามเกี่ยวกับผลกระทบที่แท้จริงอันจะเกิดขึ้นจากโครงการเขื่อนบนแม่น้ำโขงสายหลักเหล่านี้ เครือข่ายประชาสังคมไทยเพื่อแม่น้ำโขง เป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรปกป้องแม่น้ำโขง พันธมิตรปกป้องแม่น้ำโขง (Save the Mekong coalition) ก่อตั้งขึ้นในปี 2552 เกิดจากการเข้าร่วมขององค์กรพัฒนาเอกชน ประชาชนท้องถิ่น นักวิชาการ สื่อมวลชน ศิลปิน และประชาชนทั่วไปจากประเทศแม่น้ำโขงและระหว่างประเทศ พันธมิตรปกป้องแม่น้ำโขงมีฐานะเป็นเวทีสำหรับแสดงความห่วงใยเกี่ยวกับอนาคตของแม่น้ำโขง และมีความมุ่งหวังในการทำงานร่วมกันเพื่อให้เสียงเรียกร้องร่วมกันได้ยินทั้งในระดับภูมิภาคและระหว่างประเทศ พันธมิตรปกป้องแม่น้ำโขงขอเรียกร้องให้รัฐบาลประเทศแม่น้ำโขงปล่อยให้แม่น้ำโขงยังคงไหลอย่างอิสระตามธรรมชาติ เพื่อรักษาแหล่งอาหาร แหล่งรายได้ที่สำคัญ เพื่อชีวิตทั้งในปัจจุบันของเราและอนาคตของลูกหลานของเรา ขอเชิญมาร่วมกับพวกเราปกป้องแม่น้ำโขง! The Thai People's Network for Mekong In early July 2007, several of Thai-based organisations including The Ecological Awareness Building (EAB), Udon Thani province; Chiang Khong Conservation Group, Chiang Rai province; Towards Ecological Recovery (TERRA)/Foundation for Ecological Recovery (FER), Bangkok; Pak Mun Community Network, Ubon Rachathani province; Loei Foundation, Loei province; SEARIN, Chiang Mai province; and Tam Mun project, Surin province, met in Ubon Rachathani to discuss the situation of the Mekong mainstream dams. After the meeting, an informal working group was established in order to coordinate a range of exchange activities to increase awareness regarding the proposed dams in potentially affected communities and the broader public in Thailand. The activities will be geared towards strengthening the capacity of, and linkages between, different groups to articulate concerns to the Thai government and concerned agencies. The group also recognises the importance of working with other Thai organisations and energy analysts who are currently advocating more participatory and integrated electricity planning in Thailand, as at least two of the proposed mainstream dams are slated to be connected to the Thai electricity grid. The Mekong River is under threat. The governments of Cambodia, Laos and Thailand are planning eleven big hydropower dams on the Mekong River’s mainstream. If built, the dams would block major fish migrations and disrupt this vitally important river, placing at risk millions of people who depend upon the Mekong for their food security and income. The Mekong River supports one of the world’s most productive inland fisheries, which feeds over sixty million people. Official estimates put its value at more than US$3 billion annually. Yet, even this staggering figure understates the true value, as fisheries are also central to peoples’ nutrition and food security. Experience around the world points to the fact there is no way of mitigating such large dams’ impacts on fisheries. The undammed Mekong River has an extraordinary aquatic biodiversity, second only to the Amazon. Building mainstream dams would push the endangered species such as the Irrawaddy Dolphin, the Mekong Giant Catfish, and countless other migratory fish species to the brink of extinction. Losing this ecological wealth would be a tragedy of global proportions. China’s dam construction on the Upper Mekong mainstream (Lancang) has already caused serious environmental problems on downstream Burma, northern Thailand and northern Lao PDR. Declining fish stocks and unpredictable water levels have made life more difficult for downstream communities, pointing towards the damage that mainstream dams will inflict. The bulk of electricity generated by the Mekong mainstream dams is destined for distant energy-hungry cities in Thailand and Vietnam. Yet the region’s urban electricity needs could be better met by improving energy efficiency and deploying recent innovations in decentralized energy technologies. By adopting policies that encourage investment in new energy technologies, Mekong governments could leapfrog 1950s-era big hydro and start growing sustainable, modern economies. Securing electricity supply in this peaceful way would also avoid cross-border disputes arising from these dams’ cross-border impacts. The prospect of damming the Mekong has evoked widespread concern amongst potentially affected riverside communities, civil society groups, academics, journalists, businesses, and the general public within the Mekong region and internationally. As the Mekong River sustains both rural and urban populations and is intimately linked to local cultures and traditions, damming it will undermine the region’s prospects for sustainable development. The Mekong River Commission (MRC) is an intergovernmental agency with a history of promoting hydro development along the mainstream that dates back to the 1950s. Today the agency is supported by the lower Mekong governments and survives on international donor aid from the World Bank, Australia, Denmark, Finland, France, Japan and Sweden, amongst others. Despite its mandate to promote sustainable development of the Mekong River, the MRC has failed to adequately respond to the threat posed by Mekong mainstream dams. Thai People's network for Mekong, as a member of "Save the Mekong coalition" Save the Mekong coalition, establish in early 2009, brings together non-government organizations, local people, academics, journalists, artists and ordinary people from within the Mekong countries and internationally. Save the Mekong coalition serves as a platform for those concerned about the future of the Mekong River and would like to work together for their voice to be heard across the region and internationally. Save the Mekong coalition urges the Mekong governments to keep the Mekong flowing freely to save this critical source of food, income and life for present and future generations. Join us now to Save the Mekong! 
| ||||||||||||||||||||||||||||||
จดหมายจากเครือข่าย เรียกร้องเกี่ยวกับเขื่อนแม่น้ำโขง - Our letters on Mekong damsแถลงการณ์ ๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๑ แถลงการณ์ กรณีอุทกภัยแม่น้ำโขง บทบาทของคณะกรรมาธิการแม่น้ำโขง เขื่อนจีน และระบบเตือนภัย... more
| |
| ||||||||||||||||||||||||||||
|
